Warrior Poet

Posts

होड्या दूर निघाल्या

January 10, 2026

अनिमिष नयनांच्या कृष्ण-कडा दाटल्या यमुनेच्या डोहातून होड्या दूर निघाल्या ॥ध्रू॥ तम विभोरतराच्या अंती जिथे नदी सागरा भेटी टाकून मागूती नाती राखेत अग्नीच्या उष्मा साऱ्या लोपल्या यमुनेच्या डोहातून होड्या दूर निघाल्या॥१॥ दूर क्षितीजाची दारे भासती परकी सारे मलयाचलाचे ही वारे दाहती कुमुदकाया आर्त शिणलेल्या यमुनेच्या डोहातून होड्या दूर निघाल्या॥२॥ भक्कम पूर्वीचे भाव-तट साश्रू नयनांनी ओलावत नावा तरी पुढेच जात करत व्यथित दशदिशा मावळल्या यमुनेच्या डोहातून होड्या दूर निघाल्या॥३॥ - निखिल बिरमल-डागर

दिशाहीन

January 10, 2026

काळोखले मार्ग माझे हरवल्या या दशदिशा रिक्त घरट्याची पुन्हा भासते मज दुर्दशा फुका हा संघर्ष माझा संग्राम खोटे जाहले नौका माझी सागरी तिज वादळाने घेरले॥ध्रू॥ कुठे पहावा किरण पुंज कुठे दिसावा सन्मार्ग रे दिशाहिन पान्थास केवळ हात तुझा हाती दे सुज्ञ- प्राज्ञ मती दाहते मानवांच्या काननी मीच माझी मी न राहिले आप्त सारे त्यागुनी वादळी वाटेत राज्ञी एकटी मी राहिले नौका माझी सागरी तिज वादळाने घेरले ॥१॥ नीर नयनी क्षीर झाले कष्टी मी एकांतवासी आयुष्याची सुरू भैरवी मीच माझी होय दासी वेदना या पर्वतासम फुटेल का पण यास पान्हा या ही जन्मी, जनोजन्मी तुच माझी बनूनी रहा ना पातकाच्या थारोळ्यात मी घोट विषाचे घेतले नौका माझी सागरी तिज वादळाने घेरले॥२॥

स्वयंसूक्त

October 23, 2024

सूर्य तो प्रचण्ड तप्त शांत चंद्रिकाही मी मीच धृत-भस्म-काष्ठ दीप्त अग्निकाही मी ॥ध्रू॥ पृथ्वी-तेज-आप-अग्नि मीच व्याप्त व्योमनी शर-पशु-निषाद बनुनी हिंडतो मी काननी सृजन-तपन-विलय कर्मी तृतीय नेत्रिका ही मी मीच धृत-भस्म-काष्ठ दीप्त अग्निका ही मी॥१॥ मी बनुनी शंकराच्या करी त्रिशुल तिष्ठलो मीच गदा-शंख-चक्र हरीमय जाहलो श्रीप्रिया अधरधरा मुक्त सानिका ही मी मीच धृत-भस्म-काष्ठ दीप्त अग्निका ही मी॥२॥ सृजनाचा आरम्भ मीच मीच ब्राह्मी कामिनी कणाकणात स्पंदणाऱ्या प्रदीप्त मीच गर्भिणी थाप मी मृदंगाची धूंद नृत्यकर्मी मी मीच धृत-भस्म-काष्ठ दीप्त अग्निका ही मी॥३॥ ताण्डवात तप्तलेली त्यागमूर्ती शोणिता शाम्भवी ही मीच तो सुरम्य रम्य शाश्वता भोक्ता-भोज्य-भोज्यदा, क्षुधा भोजनात मी मीच धृत-भस्म-काष्ठ दीप्त अग्निका ही मी॥४॥

धाव रे केशवा

January 28, 2022

माखलेले गात्र। रेशमाचे सूत्र। घेऊनी गे पात्र। धाव माये॥ देहाचिया डोहा। झाकोळले मोहा। तुच महीरूहा। देई छाया॥ चन्द्रमेसी डाग। चन्दनासी नाग। विरहाची आग। पूरे पांडूरंगा॥ जगाचा वणवा। कसा मी सहावा। धाव रे माधवा। तारी जीवा॥ श्वापदांचे रान। तुच एक त्राण। चाप आणि बाण। कुठे अर्पिलेसी॥ काळोखले द्वार। वेदनेसी ज्वार। शाश्वत आधार। एक पांडुरंग॥ - निखिल बिरमल २८/०१/२०२२

शतजन्मीचा -हास

October 10, 2019

रजनी नीरजा ओज मधुर मुक्त रे वाटे समजूनी क्षीर तया बाल-मुग्ध रे चाटे होऊनी भ्रमनिरास पाहत अन् जरा वरी तश्यात आत नकळत घुसत बाण अन् उरी कसा कुणी आजि न अवगता घेतला घास जरी उरी शर्वरी करी राहिला शतजन्मीचा ह्रास -निखिल बिरमल

क्षीर सांडले आहे