दिशाहीन

काळोखले मार्ग माझे हरवल्या या दशदिशा
रिक्त घरट्याची पुन्हा भासते मज दुर्दशा 
फुका हा संघर्ष माझा संग्राम खोटे जाहले
नौका माझी सागरी तिज वादळाने घेरले॥ध्रू॥

कुठे पहावा किरण पुंज कुठे दिसावा सन्मार्ग रे
दिशाहिन पान्थास केवळ हात तुझा हाती दे
सुज्ञ- प्राज्ञ मती दाहते मानवांच्या काननी
मीच माझी मी न राहिले आप्त सारे त्यागुनी
वादळी वाटेत राज्ञी एकटी मी राहिले
नौका माझी सागरी तिज वादळाने घेरले ॥१॥

नीर नयनी क्षीर झाले कष्टी मी एकांतवासी
आयुष्याची सुरू भैरवी मीच माझी होय दासी
वेदना या पर्वतासम फुटेल का पण यास पान्हा 
या ही जन्मी, जनोजन्मी तुच माझी बनूनी रहा ना 
पातकाच्या थारोळ्यात मी घोट विषाचे घेतले
नौका माझी सागरी तिज वादळाने घेरले॥२॥

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

मुक्या कळीला फुटले हासू....

ज्ञान प्रबोधिनी संस्थेत येऊन महिना पण नाही झाला तोच छत्तीसगड अभ्यास दौर्‍यावर येणार का विचारले गेले. नाही म्हणण्याचा प्रश्नच नव्हता. छत्तीसगड मध्ये या पूर्वी कधी गेलो नाही म्हणून अपार उत्सुकता होती. दौर्‍याच्या चर्चा होत असताना समजले की नक्षलवाद्यांनी ठार केलेल्यांच्या अनाथ मुलांचे शिबिर घ्यायचे आहे. प्रत्येक मुलाने आयुष्याचे वास्तव अनुभवलेले, प्रत्येकाचा मानवी संवेदना विदीर्ण करणारा भूतकाळ. कसे होणार? हा विचार उराशी बाळगत असताना ही कविता स्फुरली ...  दूर किनारा.... राह पर छाया है मेरे सिर्फ काला यह अंधेरा आस लगी है दिल में कब दिखेगा सवेरा खुब झगडू मारु-पीटू मीट न पाएँ पापी कुहरा घीर पड़ा हूँ तुफानों से है बहूत दूर किनारा।।धृ।। कब दिखेगा सुरज मुझे वह कब मिलेगी राह मेरी नूर से तो सिर्फ तेरे मर मीटें मुश्किलें सारी इन्सानों की बंदगी में जल गएँ सपनें कयीं खो गयीं सारी दिशाएँ सो गएँ हैं सारे राही ऐसें आलम में बता तू किस का थामूं मैं सहारा घीर पड़ा हूँ तुफानों से है बहूत दूर किनारा।।१।। सुखे नैना कब से मेरे कर रहें है एक तलाश देख पाता मुस्कुराता उसका चेहरा फिर मैं काश सूनक...
Read more