Warrior Poet

कालपटाच्या धाग्यामधले मोती लागले झरु परसामधला बहरलेला आठवू लागला तरु आयुष्याच्या संध्याकाळी डिवचून जातो वारा बघता बघता सरुन गेला सारीपाट सारा धुसर संध्या, विझत आली पणतीची या वात त्यावर करी सांज-सकाळी पखरण पारिजात  त्या वाड्याचे आंगण सुंदर ओंजळीत मज घेई कुठे कधीची हरवलेली माया स्पर्शुनी जाई भातुकलीच्या खेळामधला चंद्र माझा मामा काळ्या काळ्या रात्रीच्या जणू डोळ्यांमधला सुरमा डोळ्यांदेखत पाहिला त्याला नदीमध्ये बुडताना भातुकलीच्या चुल्हावरती हात माझा पोळताना तिमिरकाळी प्रत्येकवेळी पाखरु रिझवत होते  मलयगिरीच्या वा-यासंगे आठवण दाटून येते त्याची किलबिल स्फुंदत होती कळले नाही मला इटाळाचा काटा उरी बोचत होता त्याला चिरेबंदी वाड्याच्या तो उंबरठ्यावर उभा  स्त्रवत होता नयनांदाटे अस्फुट माझ्या दंभा पंख पसरले, मुक्त झाला ! घिरट्या घालत राहिला मी अभागी ! पंख कापले, चांद पाण्यात पाहिला तुटत चालला धागा माझ्या देहाचा नि प्राणांचा खंडित झाला रास फुलांचा ; रंगांचा नि गंधांचा डोकावताना मागे दिसतो पुन्हा चंद्रमा पुनवेचा बुडेल कदाचित तो ही अवचित ध्यास लागला घाटाचा - निखिल ...

अनिमिष नयनांच्या कृष्ण-कडा दाटल्या यमुनेच्या डोहातून होड्या दूर निघाल्या ॥ध्रू॥ तम विभोरतराच्या अंती जिथे नदी सागरा भेटी टाकून मागूती नाती राखेत अग्नीच्या उष्मा साऱ्या लोपल्या यमुनेच्या डोहातून होड्या दूर निघाल्या॥१॥ दूर क्षितीजाची दारे भासती परकी सारे मलयाचलाचे ही वारे दाहती कुमुदकाया आर्त शिणलेल्या यमुनेच्या डोहातून होड्या दूर निघाल्या॥२॥ भक्कम पूर्वीचे भाव-तट साश्रू नयनांनी ओलावत नावा तरी पुढेच जात करत व्यथित दशदिशा मावळल्या यमुनेच्या डोहातून होड्या दूर निघाल्या॥३॥ - निखिल बिरमल-डागर 

काळोखले मार्ग माझे हरवल्या या दशदिशा रिक्त घरट्याची पुन्हा भासते मज दुर्दशा  फुका हा संघर्ष माझा संग्राम खोटे जाहले नौका माझी सागरी तिज वादळाने घेरले॥ध्रू॥ कुठे पहावा किरण पुंज कुठे दिसावा सन्मार्ग रे दिशाहिन पान्थास केवळ हात तुझा हाती दे सुज्ञ- प्राज्ञ मती दाहते मानवांच्या काननी मीच माझी मी न राहिले आप्त सारे त्यागुनी वादळी वाटेत राज्ञी एकटी मी राहिले नौका माझी सागरी तिज वादळाने घेरले ॥१॥ नीर नयनी क्षीर झाले कष्टी मी एकांतवासी आयुष्याची सुरू भैरवी मीच माझी होय दासी वेदना या पर्वतासम फुटेल का पण यास पान्हा  या ही जन्मी, जनोजन्मी तुच माझी बनूनी रहा ना  पातकाच्या थारोळ्यात मी घोट विषाचे घेतले नौका माझी सागरी तिज वादळाने घेरले॥२॥